რაღაცნაირი ბლოგი

ორი დღის წინ აჟიტირებულმა მეზობელმა დამირეკა და სასწრაფოდ მოი ჩემთანო მთხოვა … ნუ მივედი და დამხვდა საოცრად გახარებული- “სინათლის წელიწადს” “სკრიპაჩი” სჭირდებაო, ჩემმა უფროსმა დამავალა გამეკითხაო ხოდა რაღა შორს წავიდეო…ცოტა ხანს მეც შემომეღიმა, მაგრამ მერე გამახსენდა, რომ უკვე 4 წელია, რაც ნორმალურად არ მიმეცადინია..ბოლოს Nightwish-ის ghost love score-ეს შევეჭიდე და ისიც არ დავამთავრე . მოკლედ დროდადრო კი ჩნდებოდა საჭიროება- ხან სკოლაში და ხან სახლში (:D) დაკვრისა, მაგრამ არ მიმეცადინია..ისედაც, მუსიკალურ სკოლაში ყველაზე ზარმაცი მოსწავლე ვიყავი, მასწავლებელს გაკვეთილებზე ნერვებს ვუშლიდი, სახლში მეცადინეობა მეზარებოდა. მაგრამ მაინც მისი საყვარელი მოსწავლე ვიყავი, გაცვეთილი ფრაზით ” ნიჭიერი, მაგრამ ზარმაცი” . მოკლედ, ბევრი ცრემლიც დამიღვრია, ხშირად ურტყმევინებია თითები გრიფზე და ჩამჭრია თითის ბალიშები…მაგრამ ასე იყო თუ ისე არ ვიცი როგორ გამოცდაზე არაჩვეულებრივად ვუკრავდი. საწყალი კაცი (ჩემი მასწი) ცრემლად იღვრებოდა ხოლმე :) მეშვიდე წელს, ბოლო გამოცდაზე ისე დავუკარი, რომ მეთვითონაც ამეტირა და ისე ვიგრძენი თავი – მე და ვიოლინო ერთმანეთისთვის ვართ შექმნილნითქო :D ხოდა მერვე წელიც მივაბი :) მერე სხვა მიზნები გავიჩინე და მუსიკას შევეშვი, ანუ იდეაში პრაგმტიზმმა შემიპყრო :)

დღეს არც მახსოვს რამდენჯერ ამოვიღე ფუტლიარიდან ვიოლინო…დაკვრა მინდოდა, მაგრამ რავიცი, მგონი შემეშინდა , რომ ვერ დავუკრავდი და …

ეგ ფობია მაქვს ეხლა დასაძლევი :P

ამ..და ესა კიდე, მაშინ დავწერე ერთხელ ძალიან რომ მინდოდა დაკვრა და ვიოლინო გვერდით არ მქონდა :D :

“აი ის არის…ის მელოდიაა…ყველა ნოტი რაღაც იმპულსით მოდის და მირტყავს მთელ სხეულში…პულსი ზუსტად ითვლის მელოდიის ტაქტებს…გულის ცემის რიტმი დრამების ყოველი დარტყმის ექოდ ისმის ჩემში…ელექტრო გიტარა თავის პარტიას ასრულებს…მინდა რაც შეიძლება ხმამაღალი ბგერები ამოვუშვა ყელიდან, ვყვირი…მაგრამ ჩემი ხმა არ მესმის…მარტო ელექტრო გიტარის ხმა, გიტარისტის პარტია, დრამის ყოველი დარტყმა…ბასი პულსს მითვლის..ვხვდები, რომ ჩემს ხმას უკვე ვეღარ უძლებს საკუთარი სხეული მაგრამ მაინც ვმღერი…მთელი სცენა ჩემი ოფლითაა გაწუწული…მიკროფონი სადღაც გაქრა და აი ვიოლინო…ნაცნობი ხმა…თითქოს არ მეყო ნებისყოფა ბოლომდე მემღერა და უხმოდ ვიოლინო ავიღე ხელში…თითქოს ველოდი დაძაბული ამ ნოტს, პირველ ბგერას…ვგრძნობ ხემის თითოეულ გასმას სიმზე…თითებს ისე ძლიერად ვაჭერ სიმებს, რომ დამესერა და დამეჭრა…სისხლი წვეთავდა…მაინც ვაგრძელებ…სისხლი სიმებს ჩამოუყვა და გრიფზე ჩამოედინა … და ჩემს თეთრ ხემს ვარდისფერი შეერია…მაინც ვუკრავ…თვალები თავისით მეხუჭება და თითები თავისით უკრავენ….სისხლიც თავისით მოდის…სადაცაა სიმები გაწყდება, გაიცრიცა უკვე…ხემი დამძიმებულია სიმებიდან შეწოვილი ჩემი სისხლით და მაინც ვუკრავ…თითებიდან სისხლი უკვე ნიაღვარად მოდის და მაინც ვუკრავ…გაივსება, ვიოლინო სისხლით გაივსება…მორჩეს, უნდა მორჩეს მელოდია…ვიცლები და თითები თავისით იცლებიან სისხლისგან იმიტომ რომ თავისით უკრავენ…თვალებიც თავისითაა დახუჭული…

და მელოდიაც თავისით გაჩერდა…

ბოლომდე დავუკარი…
პიუპიტრზე უკვე დახურული ნოტები იყო მისვენებული…
ხემი ვარდისფერია…მაგრამ მძიმე აღარ…
თვალები თავისით დახუჭული….
თითებს მარტო ჭრილობები ეტყობა…თავისით…

რა ვარდისფერია ხემი….”

No Responses to “violin…”