რაღაცნაირი ბლოგი

ვერ ვიტან ასეთ “დილებს”, ყველაფერი რომ ცუდადაა, ან გეჩვენება, რომ ცუდადაა და გინდა ეგ დღე კომპიუტერთან, ფილმების ყურებაში გაატარო, ამ დროს კიდევ უნდა ადგე ადრე, სახლი მიალაგ-მოალაგო [დედა მთელი დღე ბავშვების ხელში ისეთ დღეშია, რომ არ დავალაგო სინდისი არ უნდა მქონდეს :D], გაემზადო და უნივერსიტეტში წახვიდე კარგი გამომეტყველებით..

დაკავებული დღეები ძალიან მღლის, გუშინდელი დღე კოშმარი იყო! ყველა ხუთშაბათი კოშმარია საერთოდ- დილის 9 საათიდან ლექციები 3 საათამდე. მერე 7-ის ნახევრამდე უადგილო თავისუფალი დრო. 7-ის ნახევარზე მამასთან ერთად ვესწრები ხოლმე ემზარ ჯგერენაიას ლექციებს რელიგიის სოციოლოგიაში. ეს ხუთშაბათის ერთადერთი ნათელი წერტილია მგონი. მამა ხომ მაგისტრატურაში სწავლობს და ერთ-ერთი საგანი ეს აქვთ, ხომ იცის სოციოლოგია რომ მაინტერესებს, თან ემზარ ჯგერენაია მიყვარს ძალიან და მითხრა იარე ხოლმეო. ხოდა მეც დიდი მაგისტრანტივით ვზივარ და რაც არ უნდა დაღლილ-დაწყვეტილი ვიყო მაინც ყურადღებით ვისმენ ხოლმე. ეს ის მომენტებია, როცა ხვდები, რომ ეს შენი საქმეა! შენი საქმეა იფიქრო ვებერზე, ნიცშეზე, ფროიდზე..

9-ის ნახევრიდან ორმოც წუთიანი გზა სახლამდე და თითქმის მკვდარ მდგომარეობაში მოსწავლესთან მიფორთხება! აი ეს უკვე დასასრულია- ბოლო ენერგიებს ვხარჯავ ხოლმე. გუშინ 9 საათზე მივედი და საყვედურიანი თვალებით რომ შემომიბღვირა- სად იყავი აქამდეო,[მგონი მაგის საყვარელი გადაცემის ჟამს მივედი და] იმდენად გავბრაზდი, იმ წამს მზად ვიყავი რაც ხელში მომხვდებოდა დამელეწა :D

სახლში ამოვედი და რომ ვიფიქრე, აი სინათლე გვირაბის ბოლოს მეთქი, ჩემი სინათლე კი, რა თქმა უნდა, ინტერნეტია, გათიშული დამხვდა!!! და აესეთი საწყლად დავჯექი და პროფილს ვუყურე :| წარმოიდგინეთ რა სასოწარკვეთილი უნდა ვყოფილიყავი, რომ ვუყურებდი პროფილს იმის შესახებ, თუ როგორ ემესიჯებოდა ჯაბა ქარსელაძე ნინი ბადურაშვილს სამი თვე :D

გადაღლილზე ვიცი ხოლმე- ძნელად მეძინება. ფილმი ჩავრთე the proposal-მიყვარს ასეთი ფილმები ძალიან- ცრემლები, რომანტიკები, ქორწილი..

ცუდ ხასიათზე მგონი ჩემი იძულებითი დიეტა მოქმედებს. ნაღვლის ბუშტის გადამკიდე, საყვარელ საჭმელებს ვერ ვჭამ. საყვარელს ვინ ჩივის- ცხიმიანი, შემწვარი, რძის ნაწარმი, მაიონეზი, ნიგვზიანი და ა.შ. კიდე ყველაფერ გემრიელის ჭამა აკრძალული მაქვს :| გუშინ დილით ვერ მოვასწარი ჭამა და გარეთ მიწევდა. ძალიან დიდხანს ვფიქრობდი რა შემეჭამა და პირველად გავოცდი იმ ადამიანების ნებისყოფით, ვინც დიეტაზეა- მე თქვენ გაღიარებთ, როგორც უძლიერეს ადამიანებს. ბოლოს მოვიფიქრე- ახალი გუდვილი რომ გაიხსნა ვაკეში, იქ წავედი და წიწიბურა და პიურე ვიყიდე :| ისეთი რაღაცეები ეწყო მაგათ გვერდით, კინაღამ დავივიწყე ნაღვლის ბუშტი. წავედი ორი ცალი კოლოფით, გუდ ფუდში ჩაი ავიღე [ყავაც არ შეიძლება!] და დავიწყე ამ “საკენკის” კენკვა :D ჯგუფელები დამცინოდნენ, სამუზეუმო ექსპონატივით სურათებს მიღებდნენ, მე კიდე ვცდილობდი არ შემემჩნია საყვარელი კარტოფილის ჩხირების სუნი : ((

წინა დეპრსიულ პერიოდში, დეპრესიისგან გადასარჩენად ყოველთვის თმების შეჭრა მინდოდა ხოლმე. თან ახლა ნამდვილად შესაჭრელი მქონდა. რამდენიმე თვეა არ შემიჭრია და სქელი თმა რომ მაქვს, ბოლოები “სძალავდა” და ზემოთ დატკეპნილივით მქონდა- კოშმარია. ხოდა 3-დან 7-ის ნახევრამდე შუალედში ავედი ნანასთან და “ქალ დევემსგავსე” :D

8 Responses to “ვებერი და ნაღვლის ბუშტი”