რაღაცნაირი ბლოგი

ჯერ გუგლი გადავატრიალე , რომ რამე ისეთი მეპოვნა ორი გოგოს კაფეში მჯდომიარე ლაპარაკს რომ გამოსახავდა oO მერე ნერვები მომეშალა და მეთვითონ დავიწყე პაინტში ხატვა ორი ლულის რეკლამიანად- ეკუთვნით ლობიანის გემოს ხათრით.. პაინტის ხატვით ისე დავიტანჯე და თან ისე გავერთე, კინაღამ დამავიწყდა რაზე ვწერდი პოსტს

იდეაში-მე და ლელა ორ ლულაში მჯდომარენი და მოჭორავენი

მგონი ადრე (რატომ არ ვიცი და) არასდროს მომიყოლია ჩემი ერთი მეგობრის შესახებ. მაშ ასე: ის ცელქი და თავნებაა, მას  სამედიცინო უნივერსიტეტში იცნობენ, როგორც კავეენშიკი გოგო პიკუ! ის სხვადასხვა დროს იყო ყველაფრით გატაცებული, ერთ-ერთი მისი ჰობი იყო გერმანული სიტყვა “der Zug”-ის წარმოთქმა. ის ნამდვილი მეგობარია- დიდთან დიდი, პატარასთან პატარა.. გოგოსთან გოგო, ბიჭთან ბიჭი (ამიტომ არ გვიმართლებდა არასდროს პირად ცხოვრებაში ).. :D

მოკლედ, ჩემი ბავშვობის მეგობარი – ლელა. არასდროს არ გვიყვარდა სიტყვა “დაქალები” იმიტომ, რომ ვფიქრობდით “მეგობარი” უფრო მრავლისმეტყველიაო :D ძალიან დიდ დროს ვატარებდით ერთად ( ფროიდზე, ნიცშეზე და მამრებზე ლაპარაკით ვერთობოდით ხოლმე), ბოლო დროს კი ვეღარ ვახერხებთ და მაგრამ  ზოგადად  სრულიად ერთნაირები ვართ-  მხოლოდ სიმაღლით არა!

ხშირად მგონია, რომ ჩემი მეორე ნახევარია და რომც არ მეგონოს, ორივეს ცხოვრება იქეთკენ მიდის ერთმანეთს უნდა შევრჩეთ ბოლოს (:lol:)

სერიოზულად რომ გითხრათ- ბევრი მეგობრები მყავს საკმაოდ და ადვილად ვპოულობ ყველასთან საერთო ენას. მაგრამ  ხომ არიან ისეთი მეგობრებიც, რომლებიც დროთა განმავლობაში გშორდებიან ან შორდები. ამისთვის სულ არ არის აუცილებელი ჩხუბები და ინტერესთა გაყოფა, უბრალოდ რაღაცნაირად ცვდება ზოგჯერ ურთიერთობები. რამდენი ბავშვობის დაქალი მყავს, რომელთანაც ეხლა ძალიან იშვიათად მაქვს კონტაქტი და საერთო ენას საერთოდ ვეღარ ვპოულობ. გავიზარდეთ და შევიცვალეთ ყველა..

მე და ლელას რაც შეგვეხება, ყველაზე მეტად ის მომწონს ჩვენს ურთიერთობაში, რომ არ გვაქვს ე.წ. “ვალდებულებები”, რომლებითაც ხშირად მეგობრები თავს იღლიან ხოლმე და მერე ხვდებიან, რომ ერთმანეთს ვეღარ უგებენ. რას ვგულისხმობ:

იყო პერიოდი, როცა მართლა მთელი დღეები ერთად ვიყავით ხოლმე. ახლა თუნდაც ინტერესთა სხვადასხვა სფეროს გამო, იმის გამო, რომ ორივე დაკავებულები ვართ, ძალიან იშვიათად ვახერხებთ შეხვედრას. შეხვედრას თავი დავანებოთ და კონტაქტიც იშვიათად გვაქვს- ის ინტერეტთან/სახლში ძალიან იშვიათად არის, მე სულ აქ ვარ. მესიჯობა  კიდე არც ერთს არ გვიყვარს :D როგორც წესი, კონტაქტის დეფიციტის გამო ურთიერთობები ინგრევა ხოლმე. ან კიდევ, ბევრ “დაქალებს” ჩვევიათ, რომ საყვედურობენ ერთმანეთს ” რატომ არ დამირეკე, აღარ გიყვარვააააააარ?“, ან ” იქნება რა მიჭირს, არ უნდა მკითხოოო?” :D მერე ებუტებიან ერთმანეთს და ასე ამთავრებენ ურთიერთობას.

ჩვენ კიდევ, მიუხედავად იმისა, რომ ყოველდღიური ურთიერთბა არ გვაქვს, დაწვრილებით არ ვიცით როდის ჩაის ვსვამთ და როდის პაემნებზე დავდივართ (თუ რაღაცა უაღრესად მნიშვნელოვანი არ არის პაემანი:D)  და ა.შ. სულ რომ  სამი თვის უნახავები შევხვდეთ ერთმანეთს, ყველაფრის ახსნის გარეშე გვესმის ერთმანეთის. შეიძლება ძალიან შაბლონურ ნათქვამად მოგეჩვენოთ, მაგრამ ასეა. ეგ კიარა, ერთდროული გარდამავალი პერიოდები გვაქვს ხოლმე. ზაფხულში დიდი ხნის უნახაობის მერე რომ ვნახე, ზუსტად ერთდროულად ვთქვით, რომ მთელი ზაფხულია გვეშინია ავარიაში არ მოვყვეთ :D ლოლ- მართლა გავოგნდი!

ვიცი, რომ როგორც კი გამიჭირდება შემიძლია დავურეკო, ვნახო და მეორე წუთს იმასთან ჩახუტებული ისე კარგად ვგრძნობდე თავს, როგორც არასდროს!  ყოველთვის ვიცი, რომ რაც არ უნდა სისულელე და საზიზღრობა ჩავიდინო, ყოველთვის მხარში ამომიდგება და მეტყვის, რომ არაუშავს. ზოგმა შეიძლება ამას დათვური სამსახური უწოდოს, მაგრამ მე ძალიან მაღიზიანებს ხოლმე, რომ ცეცხლზე ნავთს მისხავენ და როცა ისედაც ვიცი, რომ რაღაც დავაშავე, ორმაგ ლექციას მიკითხავენ.

დღეს საოცრად გულაჩუყებული ვარ ჩვენი ლაპარაკებით :)) ხანდახან ორმაგად განვიცდი ყველაფერს მისას და ჩემსას. ხოდა ვინაიდან ამ ეტაპზე ორივესია განსაცდელი.. :D

პ.ს.  მართლა ყველას ვუსურვებ, რომ ასეთი “მეორე ნახევარი” ყავდეს. ორმაგად ძლიერი ხდები და ნებისმიერ დროს   ორივემ იცით, რომ ერთმანეთს ყავხართ:))

პ.პ.ს.

რა საოცრად მივამსგავსე პაინტი :lol:

21 Responses to “ორმაგად გემრიელი..”