რაღაცნაირი ბლოგი

ეძღვნება პერსონალური ბლოგის ავტორებს

მუზა:  ყვავას პოსტი ბლოგერების თემაში

ციტატა პოსტიდან:  იქნებ თქვენს უმნიშვნელოვანეს პოსტებს შორის, სადაც აღწერილია როგორ მოფხანეთ წუხელი კატას მუცელი, ჩააკვეხოთ ეს ერთი უმნიშვნელო ცნობაც…

პოსტი, თავისთავად, არ ეძღვნება კონკრეტულად ამ ნათქვამს, ეს პოსტი უბრალოდ საერთო დამოკიდებულების ამსახველი ერთ-ერთი ფაქტია. ჩემი რვათვიანი მოღვაწეობის მანძილზე არაერთხელ შემინიშნავს მსგავსი გამონათქვამები.

სიმართლე გითხრათ, არ მესმის რატომ აღიქვამენ არასერიოზულად პერსონალურ ბლოგებს/მათ ავტორებს. ვინმეს გონია, რომ არ შემიძლია დავჯდე და პოლიტიკა-რელიგია-სოციოლოგიაზე ვილაპარაკო?.. რა თქმა უნდა შემიძლია, ჩემი  ისტორიის ან ქართულის მასწავლებელი რომ ჩემს ბლოგს კითხულობდეს, გაუკვირდებათ კიდეც, რატომ არ ვწერ ვრცელ ყოველდღიურ პოლიტიკურ მიმოხილვას- ამას ხომ ყოველ დღე ვაკეთებდი სკოლაში. ან რატომ არ ვზივარ და  არ ვწერ  ყველაფერ იმის დეტალურ განხილვას, რასაც ვკითხულობ. ამ ყველაფრის მაგივრად ვზივარ და ვწერ  დღეს რა ვჭამე,  როგორ ვიყიდე კოლგოტები, როგორ მიყიდეს ბეჭდები და ა.შ.

სანამ საფუძვლიან განხილვას დავიწყებდე, რატომ არის კარგი პირადი ბლოგი, იქამდე ჩემს მიზეზებს გეტყვით, რატომ მაქვს პირადი ბლოგი და არა თემატური:

ალბათ არავის გაუკვირდება უმთავრეს და ერთადერთ  მიზეზად რომ სიზარმაცეს დავასახელებ. მეზარება ფიქრი, მეზარება წერა, მეზარება! ისევე, როგორც მეზარება სხვის ბლოგებზე  გადატვირთული პოსტების კითხვა-კომენტირება [ცალკე თემაა,რომ ზოგადად კომენტირება მეზარება. ათასში ერთხელ თუ შეხვდებით ჩემს კომენტარს სადმე ] როცა პირადულ პოსტებს ვწერ/ვკითხულობ ვისვენებ. თავისთავად გააჩნია ბლოგერს და მის წერის სტილს. ყველა პირად პოსტს/ბლოგს ვერ ვკითხულობ.

აქვე დიდი რესპექტი თემატური ბლოგების ავტორებს, რომ  ჩემგან განსხვავებით ახერხებენ არ დაეზაროთ!

ახლა რაც შეეხება იმას, თუ რატომ არის პირადი ბლოგი ისეთივე პატივსაცემი, როგორც სხვა დანარჩენი:

იმით დავიწყოთ, რომ პირადი ბლოგები დაახლოებით რეალითი შოუების ანალოგიაა. მოგეხსენებათ რეალითი შოუების შესახებ ყველაფერი და ალბათ იცით, რომ ყოველთვის ყველამ იცის იქ რა ხდება. თუნდაც ამას არ აღიარებდნენ, თუნდაც ზურგს უკან ლანძღავდნენ, მაინც ყველას სიამოვნებს სხვის თეთრეულში ხელის ფათური! ხოდა ყველაზე მაგარი მაშინ ხარ, როცა შოუ, შენი მონაწილეობით პოპულარულია..

ანდა ავიღოთ სერიალები. რატომ ყავს ამდენი მაყურებელი? იმიტომ, რომ სხვების პირადი ცხოვრებაა. სერიალებზე ცუდი ასოციაცია და ბრაზილიურ-მექსიკური პაპსები არ გინდათ, ინგლისური სერიალები გავიხსენოთ. თემატიკაზე რომ არ მომედავოთ, Gossip Girl-ს შევეხოთ, რომელიც ახალი სერიალია და ძალიან დიდი პოპულარობით სარგებლობს. ფილმი არის ერთ ბლოგერზე [თავად ჭორიკანა გოგოზე], რომელიც წერს  მანჰეტენელ ახალგაზრდებზე. თვითონ ბლოგერი არ ჩანს ფილმში, ის უბრალოდ ყვება ყველაფერს. ფილმის სიუჟეტში ჩანს, რომ მთელი მანჰეტენი არის “ჭორიკანას” მკითხველი და ისე აქვთ განვითარებული ყველაფერი ინფორმაციებს, სურათებს და ა.შ. ხალხიც კი უგზავნის მას.  ჭორიკანაც წერს და წერს ვინ ვის აკოცა, ვინ ვის სიყვარული აუხსნა, ვინ ვის დაშორდა..

ყველაფერ სხვას რომ თავი დავანებოთ, პერსონალური ბლოგის ავტორს შეუძლია ნებისმიერ დროს გაიჭრას პერონალური სივრცეების მიღმა და წეროს იმაზე, რაზეც უნდა- კულინარია, ავიაცია, ხელოვნება და ა.შ.

ხოდა შეგიძლია მაშინ იამაყო, როცა შენს პირად ცხოვრებას ყოველ დღე ინტერესით კითხულობენ, როცა  გეუბნებიან, რომ შენი პოსტი წაიკითხეს, როცა დაწვრილებით იციან რა გიხარია, რა გწყინს.. ასე, რომ გშურდეთ ყველას! ჩვენ პერსონალური ბლოგების ავტორები ვართ.. :mrgreen:

ესეც პასუხი სვითის პოსტს : )

პ.ს. მიუხედავად იმისა, რომ ყვავას პოსტის გამო ფრიად შეურაცხყოფილად ვიგრძენი თავი, მაინც სიხარულით გაუწყებთ, რომ არტ-დეამ ისევ დაიწყო  მუშაობა. დაწვრილებით ნახეთ საბუნიას პოსტი

პ.პ.ს. კიდევ ერთხელ გთხოვთ ბლოგების მკითხველების გამოკითხვის შევსებას მათ,ვისაც ჯერ არ შეგივსიათ

http://tinyurl.com/gamokitxva

13 Responses to “Love My Personal Blog”