რაღაცნაირი ბლოგი - T i N y. Ge

“პოსტი არ მომწონს და მაინც ვაპაბლიშებ”-ს მოტივებზე..

ორი დღეა მეუბნებიან, ბედნიერად გამოიყურებიო. ჯერ ზურიუსმა მითხრა, მერე დღეს უნივერსიტეტში რომ მივედი თითქმის  ღამენათევი [2 დღეა საშინლად მძინავს], ღამე შერჩენილი მაკიაჟით და თითქმის წაშლილი სახით, უცებ მეუბნებიან- როგორ გიბრწყინავს თვალებიო o_O მეთქი- ჰა? ვინმეში ხომ არ გეშლებით?  მაგრამ ასე ერთბაშად ყველა  პირს ხომ არ შეკრავდა, ხანდახან მართლა არის ხოლმე, რომ შინაგანად მჭირს რაღაც და სანამ არ დავფიქრდები, შეიძლება მთელი დღეები ვიარო ასე გაურკვევლად..დღის კითხვა- რა მიხარია?

რამდენიმე დღის წინ ვუყურე Life Or Something Like-ს- ფილმის გმირს ერთი ადამიანი ეტყვის, რომ რამდენიმე დღეში უნდა მოკვდეს [ზუსტ საათსაც კი ეტყვის]  და იმის გამო, რომ იმ კაცის ნათქვამი ყველაფერი მართლდება, ესეც დაიჯერებს   და ფილმი იმაზეა, როგორ ატარებს თავის ბოლო დღეებს.. იმისთვის, რომ ბოლომდე მივხვდეთ პოსტის განწყობას, sweet november-იც გავიხსენოთ.. მაინც..

ამ ფილმის ყურების შემდეგ, მგონი ცნობილი 2012 წლის ქვეცნობიერი შიშით, ფიქრი ცხოვრების ბოლო დღეებზე დავიწყე :D საერთოდ, მჩვევია ხოლმე ასე, რაღაცაზე ჩაციკვლა ამოცანის ამოხსნამდე.. რაც მაშინებს, იმას არ ვუღრმავდები, ამიტომ არგუმენტირებულად ვერ გეტყვით, რატომ მეშინია, ბოლომდე მჯერა, თუ არა, მაგრამ როგორც კი წარმოვიდგინე, რომ მე 2012 წელს შეიძლება მოვკვდე და იქამდე 3 წელი დარჩა, მაშინვე დავიწყე ფიქრი- რას აკეთებენ ხოლმე ადამიანები სიკვდილის წინ :D

კარგით, სასაცილოა, იმიტომ, რომ ორი წლის მერე კიარა, შეიძლება ნებისმიერ წამს მოვკვდე საერთოდაც უბედური შემთხვევით [მაგალითად ავარიით, რომლისაც ასე მეშინია], მაგრამ ყველაფერი იცვლება, როცა სიკვდილის თარიღი იცი.. მერე ყველაფერი სხვანაირი ხდება. უცნაური არსებაა ადამიანი, მშვენივრად იცის, რომ აუცილებლად მოკვდება, მაგრამ არ ითვალისწინებს როდის და თუნდაც ერთი წამით თუ აღმოჩნდა წარმოსახვაში მაინც სიკვდილის პირისპირ, მერე ფიქრობს რაღაცეებს..

გინდა ისე მოიქცე, როგორც ზემოთ ხსენებული ფილმების გმირები იქცევიან,  იწყებ ცხოვრებით ტკბობას.  გიხარია ყველაფერი- რომ ჭამ, რომ დამღლელ ლექციებზე ზიხარ, რომ მეგობრებთან ერთად ბეევრს ლაპარაკობ,  რომ გიყვარს და არ უყვარხარ.. ყველაფერი!!!

ვერ ვიტყვი, რომ  პანიკური შიში მაქვს, მე ამას უფრო საჭიროებას დავარქმევდი. მე მჭირდება თარიღი, იმისთვის, რომ ვიცხოვრო ბედნიერად :D წინააღმდეგ შემთხვევაში, ყოველთვის უკმაყოფილო ვიქნები იმით, რაც მაქვს. არადა რა დროს უკმაყოფილებაა- ცოცხალი ვარ o_O შემიძლია ვიცინო, ვიტირო, მიხაროდეს, მწყინდეს..

პასუხი: იმიტომ გამოვიყურები ბედნიერად და იმიტომ მიბრწყინავს თვალები, რომ მივხვდი- მე იქ ვარ და ისე ვარ, სადაც და როგორც საჭიროა. იმას ვაკეთებ, რასაც უნდა ვაკეთებდე, იმაში ვხარჯავ დროს, რაშიც უნდა ვხარჯავდე. მართალია მთლად ისე ვერ ვიქცევი, როგორც სიკვდილის წინ მყოფი, იმიტომ რომ იასნა მაინცდამაინც არ მჯერა :D მაგრამ მაინც!

ნატალიას ქონდა პოსტი,დაახლოებით ამ თემაზე და ძალიან მომეწონა, იქ ეწერა “მოდით, უბრალოდ დავივიწყოთ ’ის’ 2012 და ვიცხოვროთ”- ო. დამავიწყდება კიდეც, ეს პერიოდული აკვიატებაა უბრალოდ, მაგრამ ძალიან მინდა, როგორც კი თავის შეცოდებას დავიწყებ და ყველაზე უბედურად გამოვიცხადებ თავს, მაშინვე ან 2012 გამახსენდეს, ან ვინმე მოვიდეს და მითხრას, რომ ვკვდები.. მითხრას იმისთვის, რომ ბედნიერი ვიყო :D

პ.ს. რომ მჯეროდეს რამდენ რამეს ვიზამდი :/

15 Responses to “life or something like”