რაღაცნაირი ბლოგი

ფოტო პოსტის განწყობისთვის..

სხვების თეთრეულში ცხვირის წაყოფა არ მიყვარს, არც არასდროს დავინტერესებულვარ, რატომ ისმის ყვირილი გვერდითა სახლიდან ან რომელმა კლასელმა აკოცა პირველადზად ბიჭს :D

გუშინწინ, სახლში რომ მოვედი დაღლილ-დაქანცული, დედაჩემმა რამის სკამამდე არ მიმიშვა, რომ მოეყოლა, თუ როგორ ეხვეწებოდა ჩემი დის კლასელის მამა თავის მოღალატე ცოლს, ბავშვებს მაინც ნუ უკეთებ ამას, არ წახვიდეო [ეს ცალკე საკითხია რატომ იბრუნებდა მოღალატე ცოლს :D ] OMG!

სიმართლე გითხრათ, არ მეგონა ასე თუ დამზაფრავდა ეს ამბავი, არ ვარ სხვებისთვის მორალის კითხვისთვის დაბადებული და ხანდახან შეიძლება უკიდურესად “ცუდი” საქციელიც გავამართლო. იმიტომ, რომ ყოველთვის მახსოვს- ყველა საქციელს თავის ახსნა აქვს.  ამ ქალის არც გამართლება და არც გამტყუნება არ დამიწყია, მშვიდად მოვუსმინე დედას, რომელსაც მხოლოდ ის უნდოდა, მოეყოლა და ემოციებისგან დაცლილიყო და ჩემგან არაფერს მოელოდა,როგორც ყოველთვის :)

მე კიდევ, დავჯექი და რამდენიმე წუთი დამჭირდა,რომ გამეანალიზებინა ყველაფერი და მეპოვნა მიზეზი ჩემი ამ აგრესიის გამომწვევი. მთელი ამ ფიქრის მანძილზე ერთადერთი აზრი მიტრიალებდა თავში- ბავშვები! დედამ მითხრა, უმცროსი თავისთან წაუყვანიაო ქალს [8 წლის] და უფროსი [14 წლის] დაუნახავთ, მანქანასთან როგორ იდგა და ცრემლების ყლაპვით როგორ უყვიროდა დედას, არ წახვიდეო..  [ამ დედამ, ღალატზე "დაჭერის" შემდეგ გადაწყვიტა წასვლა..]

მოკლედ, წარმოვიდგინე ბავშვები, რომლებიც ხედავენ ამ საშინელებას.. რომ ჯერ ვერ იაზრებენ, რატომ ხდება ეს ყველაფერი, დედაა დამნაშავე, თუ მამა.. კაცმა არ იცის, რა ხდება ახლა მათ თავში და როგორ იმოქმედებს ეს მათ მომავალ ცხოვრებაზე. ამიტომ, მე მგონია, რომ ასეთ მშობლებს თვით თავისუფლების აღკვეთაც კი არ აწყენდათ :D

როცა ხედავენ, რომ ერთმანეთს ვეღარ ეწყობიან, როცა ხედავენ, რომ ჩხუბის გარდა არაფერი გამოსდით, ღალატზე აღარ მაქვს ლაპარაკი, არკვიონ ესენი ერთმანეთთან და არა ბავშვების თანდასწრებით..

ამიტომ მომწონს, ცივილიზებულ სამყაროში რომ მიღებულია ბავშვების დაცვის მიზნით, სრულიად უცხო ადამიანის ჩარევაც კი საქმეში. შვილები ასეთი მცირეწლოვნობის ასაკში არ უნდა ხდებოდნენ მშობლების სიდებილის მსხვერპლები.. თან ეს ხომ საქართველოა და ამ ბავშვებს ყოველთვის წინ დახვდებათ ეს მშობლების ამბავი- ვინმე აუცილებლად წამოაძახებს!

და ნუთუ მშობლები არ ფიქრობენ რა ძნელია ამ ყველაფრის მერე სტრესისგან თავისით გათავისუფლდნენ ბავშვები, რადგან მათ ნამდვილად არავინ მიახმარებს ფსიქოლოგს, არავინ დასვამს და არ აუხსნის, რომ არც მისი დედიკოა ურჩხული და არც მამიკო. ან ალბათ მტრად უფრო ის მიაჩნიათ, ვისთანაც დედიკო გაიქცა..

ღმერთო, როგორ მინდა შემეძლოს ხმადაბლა, წყნარი ტონით, აბსოლიტურად გაწონასწორებული სიტყვებით ამ მშობლების მიწასთან გასწორება! და როგორ მინდა შემეძლოს, ამ ბავშვებს დავუჯდე, მოვეფერო და ავუხსნა, რომ ყველაფერი კარგად იქნება..

15 Responses to “it’s crime..”