რაღაცნაირი ბლოგი

საერთოდ მშიშარა არ ვარ.. ბავშვობიდან ისეთი მედგარი [:D] ვიყავი, რომ არც სიბნელის შემშინებია და არც სიმაღლის და არც სხვა ესოდენ საშიში რამეების.. არ მაქვს სერიოზული ფობია ფაქტიურად. ერთადერთი ფობია, რომელიც არ მახსოვს რომელი ასაკიდან მაწუხებს, მაგრამ ის ვიცი, რომ ძალიან მაწუხებს, არის ენტომოფობია-მწერების შიში.

ყველაფერი, რასაც ბევრი ფეხი, აი წვრილი რაღაცეები [ულვაშებს რომ ეძახიან] და მწერისთვის დამახასიათებელი რამეებით მოძრაობს- მეზიზღება! ზიზღს თავი გავანებოთ და მეშინია.  როგორც კი რამე მწერისმაგვარს ახლო-მახლო დავინახავ, მაშინვე წივილ-კივილს ვიწყებ. ერთი-ორჯერ შემომიტიეს გარშემომყოფებმა, არ სჯეროდათ, რომ მართლა ასე მეშინოდა o_O

მწერების შიშზე მეტად მაქვს ობობების შიში.  ყველაზე საშინელი კოშმარები ობობებთან ასოცირდება. სულ პაწია რომ იყოს- შიშის ზარს მცემს!

ამ დღეებში, მარტო რომ ვიყავი მთელი სიმძაფრით მიტევდა ჩემი დიადი არახნო და ენტომოფობიები. არავინ მყავდა ახლო-მახლო, რომ ფლოსტით მოეკლა ჩემი მტრები :D მე კიდე ვერ ვკლავ.. იმიტომ არა, რომ რამე სიბრალული მამოძრავებს, პირიქით- ერთი სული მაქვს ხოლმე როდის მოკვდებიან. უბრალოდ შეიძლება ჭკუიდან ავიწიო იმ შეგრძნებისგან, ფლოსტის ძირის ქვეშ როგორ იჭყლიტებიან :| აი მაგ ხმებზეც კი მაჟრიალებს და ისტერიკა მემართება. რომ კვდებიან ერთადერთი მაშინ მეცოდებიან, თუ საცოდავად ფეხებს აფახულებენ და ტანჯვით კვდებიან :D ტამ ეხლა  “ოჯახი ყავს”, “5 შვილის დედაა”, “ჯერ სამი დღეა ცოცხალია”- არ ჭრის!

ხოდა ამ მარტოობის ჟამს ვგონებ ფრიად საოცარი სანახავი იქნებოდა წინა კორპუსის ფანჯრებიდან ჩემი ფანჯრები. ხელში ცოცხაღმართული დავრბოდი აქეთ-იქეთ. ერთ საღამოს, სრულ ნეტარებაში რომ ვიჯექი, მაცივრიდან ახალგამოდგმულ, ცივ-ცივ წყლიან ბოთლთან მივბრძანდი დასალევად და ის ის იყო, უნდა მომეყუდებინა გემრიელად, რომ საშინელი რაღაც მწერი დავინახე ჩამძვრალი ბოთლის თავსახური სადაც ეჭირება იქ, შიგნიდან. თან ისე შეუმჩნევლად, რომ ბედი ჩემი შევამჩნიე, თორე ახლა მკვდარი ვიქნებოდი.. შიშით :D

მე და ცოცხი რომ განუყოფელი მეგობრები გავხდით, ეგ ცალკე თემაა! მოგეხსენებათ კომპიუტერის მონიტორის და პეპლების თბილი ურთიერთობის შესახებ, ხოდა საღამოობით მიწევდა ხოლმე სირბილი. ერთ საღამოს, ბედნიერი ღიმილით რომ ვპოსტავდი ფორუმზე, უცებ თავს დამესხა ძაალიან მსხვილი ღამის პეპელა- როგორსაც ყველაზე მეტად ვერ ვიტან. ვის ახსოვდა საყვარელი ლეპტოპი- მივაგდე ტახტზე, დავიჭირე ცოცხი და ვირბინე. თან ისე, რომ პეპელა მომდევდა :D მართლა :user: როგორც კი მიმართულებას შეიცვლიდა და ჩემსკენ გამოიფრენდა, იმის მაგივრად, რომ ცოცხით მიმესიკვდილებინა, მე გავრბოდი ხოლმე :| ერთი 10 წუთი ვანაშიც კი ვიყურყუტე მაგის გამო :D მერე ძალა მოვიკრიბე- მაგან როგორ უნდა მაჯობოს მეთქი, თან ფორუმისთვის ვიბრძოდი და არ დავუთმე პეპელას ტერიტორიები :D

პოსტს რომ ვწერდი გამახსენდა ერევანის ცენტრში რომ რკინის ობობა ვნახეთ.  ეს მარუსაა გამოსახული ამ სურათზედ : )) ხოდა იმას ვამბობდი, რომ ეს ობობა რომ დავინახე, ენით ვერ აღვწერ რა დამემართა :| გამაჟრიალა, თმა ყალყზე დამიდგა :D GioMac-ი ავიფარე და დავდიოდი ასე იმ პერიმეტრზე. ცალი თვალით გავიჭყიტებოდი და თვალს მოვკრავდი თუ არა, მაშინვე კანკალი მეწყებოდა. ისეთი ბედნირი ვიყავი იმ ადგილს რომ მოვშორდი.. :| მარი რომ გაიქცა სურათის გადასაღებად და რომ დავინახე როგორ შეუძვრა ქვეშ, რამის გული წამივიდა :| გგგ! უჟას.. როგორ შეიძლება არ გეზიზღებოდეს- არ მესმის :|

ისე მააგარი არასერიოზულად უდგებიან ხოლმე ამ საკითხს ჩემი გარშემომყოფები.. აი მახსოვს სხვადასხვა ექსკურსიებზე ან ბუნების წიაღში, ერთხელ რომ ავწივლდები ხოლმე და გაიგებენ ჩემი ფობიის შესახებ, მერე ძალით შეშინებას იწყებენ. რა მუღამი აქვს დაწიოკებული და გასაცოდავებული თინის დანახვას აზრზე არ ვარ :D

16 Responses to “ჩემი ფობია”