რაღაცნაირი ბლოგი

რამოდენიმე დღეა დაბნეული დავდივარ და ვფიქრობ ჩემს ბლოგზე. უკვე რამდენმა მითხრა, რომ შენი პოსტები ბოლო დროს სხვანაირიაო oO ვკითხულობ არქივებს, ვადარებ რა შეიცვალა, ვეკითხები მეგობრებს- იქნება ვინმემ შეძლოს საიდუმლოს ამოხსნა და გამცეს პასუხი რა შეიცვალა..

საკუთარი ვერსიებიც ბლომად მქონდა, თავისთავად ყველა მათგანი საოცრად დესტრუქციული. მაგალითად, დილით გადაწვეტილი მქონდა, რომ ერთი ლაკონური პოსტი დამეწერა- მე წერას ვწყვეტ. თავისთავად ეს პოსტი არ გამოვიდოდა ლაკონური, იმიტომ, რომ იქ ახნსას მოვაყოლებდი, შევყვებოდი წერას და დაპაბლიშებისთანავე მივხვდებოდი, რომ დიდ შეცდომას ვუშვებდი, მაგრამ ვინაიდან გვიანი იქნებოდა, მერე იმაზე ვინერვიულებდი და მექნებოდა ბევრი სატირალი!

თუმცა აღმოჩნდა, რომ ბლოგურ საკითხებზე გადრამატიზებას ვერიდები- ვერ ვიმეტებ. ამიტომ ისევ სხვა საქმიანობა მოვძებნე დრამატიზმისთვის. საქმიანობა რა, მთელი დღე მაღალი სიცხე მქონდა და როგორც სიცხის დროს მჭირს ხოლმე- ვტიროდი და ხან დედას ვეხუტებოდი, ხან მამას.

მოკლედ, მივხვდი, რომ იმის გამო, რომ ვინმე მეუბნება “რაღაც ისე არ არის”-ო, ბლოგს არ უნდა ვერჩოდე.

პირველ რიგში, თავის მართლების რეჩი:

ყველა ადამიანს აქვს ცხოვრებაში პერიოდი, როცა მუზები არ აწუხებენ! როცა საერთოდ არაფრები არ აწუხებენ :mrgreen: ფაქტიურად შემოქმედებითი კრიზისი მაქვს. ხომ შემეტყო? კი,შემეტყო- იშვიათად ვპოსტავ.

თავის მართლება2:

ლილიანმა მითხრა ყველაზე ჩამაფიქრებელი რაღაც ყველაფერთან დაკავშირებით-დრამა მოაკლდაო. ანუ რა გამოვიდა? ჩემი ცრემლები, ჩემი პმს, ჩემი პრობლემები? მერე გამახსენდა სვითის ნათქვამიც:

„გასაგებია რატომ კითხულობთ თინის, იმიტომ რომ მის ბლოგზე ყოველთვის არის საკმარისი რეალური დრამა ან დრამისგან recovery, იმიტომ რომ ყველა ადამიანს სჭირდება მძაფრი შეგრძნებები.“

ხოდა თავისთავად განათდა გონება- პუბლიკას უნდა ნახოს როგორ ვტირი, როგორ ცუდად ვარ, ან როგორ ვებრძვი ცუდად ყოფნას და როგორ ვხდები კარგად. კი, მაგრამ ეს ხომ უკვე ნახეთ? ხომ ნახეთ რა ცუდად ვიყავი და ხომ ნახეთ, რომ ყველაფერი გადავლახე? ახლა ახალი დრამაა საჭირო? ანუ უნდა მოვყვე საკუთარი ხელით შექმნილი დრამა რამოდენიმე დღის წინ, როცა ჩემი ექსი ბოდიშს მიხდიდა იმ ყველაფრისთვის, რაც როდისმე დაუშავებია და მე კიდე გულისმკვლელი სიტყვებით გამოვემშვიდობე? ამ დროს საერთოდ შუაში არ იყო არაფერი გულისმკვლელი, უბრალოდ კიდევ ერთი დრამატული მომენტი მინდოდა ცხოვრებაში. მარის მოვუყევი ეგ ამბავი და მითხრა- სულელი ხარ, ზუსტად ეგენი უნდა დაწერო ბლოგზეო!
მე კიდე არ ვარ დრამის ხასიათზე.. არადა პმს, სიცხე.. მოკლედ ყველა პირობა იმისთვის, რომ ცუდად ვიყო. სხვათაშორის დავაპირე ცოტა გუშინ დრამისმაგვარის შექმნა. უფრო სწორად, გულახდილად გითხრათ ისე გავჭედე, როგორც პმს-ის დროს მჩვევია ხოლმე [ანუ გრანდიოზული ყურადღების მოთხოვნილება]. შევუტიე ლანდიშას, არადა მშვენივრად ვიცი, რომ გამოცდებამდე დარჩა 26 დღე [ავყევი მთვლელს] და დილიდან გვიან საღამომდე მასწავლებლებთან ზის, თან ამ დღეებში ბანკეტ-ექსკურსიები გადაიარა და ა.შ. მოკლედ, არ შევიმჩნიე არაფერი და ჩემი მაინც გავაკეთე და გულისმკვლელი რამე ვუთხარი.
მოლოდინი: რა თქმა უნდა, გამოცდილებისამებრ, ეხლა ჯიჯღინს დაიწყებს და იქეთ მომახდევინებს ბოდიშს.
სინამდვილეში: თქვა, რომ ყველაფერს გამოასწორებს

იმდენად აჟიტირებული ვიყავი მისი ნათქვამებით, რომ მარისთან ვაფრინე გახარებული მესიჯი- ქათმური თავისთავად [ბეევრგულებიანი]. მაგრამ ვინაიდან იმ მომენტში მარიზე კი არა ლანდიშაზე ვფიქრობდი, ლანდიშასთან გამეგზავნა.. : | უკვე მერამდენედ მომდის ასე. ისე სიმართლე ვთქვა ერთი-ორჯერ სპეციალურადაც მიქნია ;) მაგალითად, წლების წინ, როცა ჩემს აწ უკვე ექსს დიდი უარი ვთხლიშე და მერე ვინანე, ვითომდა დაქალისადმი მიწერილი მესიჯი მაგასთან გავაგზავნე, თუ როგორ განვიცდიდი და რა ნაჩქარევი იყო ჩემი პასუხი და ა.შ. მოკლედ, ალბათ ქალებისთვის ნაცნობი ხრიკი გავთქვი ახლა მე, მაგრამ ამჯერად მართლა შემთხვევით მომივიდა.. შემრცხვა :ბლუსჰ:

ურთიერთობის სამი კვირის თავზე შემიძლია განვაცხადო, რომ ბრძოლაში Landish VS mystery X, აბსოლიტური ანგარიშით გაიმარჯვა ლანდიშამ! [ყველა კრიტერიუმში, http://tiny.ge/landish-vs-mysteryx/ -გადაავლეთ თვალი!]
სამი კვირის მანძილზე იმდენი მოახერხა, რაც სხვა ალბათ ერთ წელში ვერ შეძლებდა/ვერ შეძლო.
ზუსტად ისეა ყველაფერი, როგორც მინდა. მაგალითად, გუშინ ბანკეტის სურათებს რომ მათვალიერებინებდა, წინასწარ გამაფრთხილა, რომ თითქმის ყველა გოგოსთან გადაიღო სურათი და ამიტომ არ იეჭვიანოვო :mrgreen: ანუ თურმე ბუნებრივია, რომ შემიძლია წვრილმანებზე ვიეჭვიანო და თან ისე, რომ ჩხუბი არ დამიწყოს..

ყველაზე რომანტიკული მომენტები ურთიერთობიდან:
პირველ პაემანზევე მითხრა, რომ დილით ადრე ვერ იღვიძებს და ამიტომ ჩემს ყოველდღიურ მოთხოვნას, ნაყინის საწოლში მორთმევას ალბათ ვერ მოახერხებს :ლოლ:
ასევე პირველ პაემანზე: ხელჩაკიდებული სიარულისას დაებადა იდეა, რომ იმ დღის თარიღით ტელეფონის ნომერი უნდა ავიღოთ როდისმე [20 05 09]

ვერ ვიტანთ: ზაფხულს. [გვინდა ერთად დავისვენოთ, მაგრამ ვერ ვახერხებთ. მე ივლისის შუაში მივდივარ ზღვაზე,ეგ აგვისტოში]
გვიყვარს: ერთხმად-სექტემბერი
გულს არ ვიტეხთ, რომ ზაფხულში ცოტა დროს გავატარებთ ერთად, სამაგიეროდ მე რომ ზღვიდან ჩამოვალ და ეგ სანამ წავა მთელი 4 დღე გვაქვს ერთმანეთისთვის!
მინდა: პირადი პოსტების წერა ისევ დაიწყოს
უნდა: სექტემბერი მალე მოვიდეს

და ა.შ. მოკლედ, დრამა გნებავთ? დრამა არ იქნება ჯერ.. თუ იქნება პირველები თქვენ გაიგებთ,რა პრობლემაა. მანამდე კი იკითხეთ არადრამატული პოსტები. ახლა მე ესეთი ვარ. ზოგადადაც ასეთი ვარ-რაღაცნაირი! აი რატომ მიყვარს ჩემი ბლოგი.. ერთნაირები ვართ-რაღაცნაირები..

19 Responses to “დრამატიზმის გარეშე..”