ძალიან დიდხანს მქონდა “ჩემს შესახებ” გვერდი მიტოვებული. ბოლო პერიოდში კი გარკვეულწილად ჩემმა ჰედერმა შეცვალა, მაგრამ მაინც,ბოლოსდაბოლოს გადავწყვიტე შევავსო. ამ მომენტში ეს არ არის საბოლოო ვერსია ამ გვერდის და სანამ ეს შესავალი ეწერება აქ, დემო ვერსია იქნება იმ მომენტამდე:))

ბლოგის შესახებ:

ბლოგი 2008 წლის ოქტომბერში გავაკეთე. უმიზნოდ და უბრალოდ იმიტომ, რომ წერა ყოველთვის მიყვარდა. დღიურების მთელი დასტა მაქვს, რომლებსაც დროდადრო გადაყრას ვუპირებ ხოლმე, მაგრამ ვერასდროს ვერ ვიმეტებ. ალბათ ჩვევაა ასეთი, რომ ძველი ნაწერები არ მიყვარს. ბლოგის არსებობის დასაწყისის დროინდელ პოსტებსაც ლამის თვალდახუჭული (ან საერთოდ არ)  ვკითხულობ, მრცხვენია.

დღესდღეობით, ძნელად წარმომიდგენია აქაურობის გარეშე ჩემი თავი. ყოველთვის, როცა რაღაც ხდება, პირველი აზრი არის “ამას ბლოგზე დავწერ“ და მაშინვე ვიწყებ ფიქრს როგორ უნდა დავწერო. ხშირად ვზარმაცობ, მაგრამ თუ ვზარმაცობ ყოველთვის მაწუხებს ეს ამბავი. თუმცა ამ ხნის მანძილზე მივხვდი, რომ როცა არ გეწერინება რაც არ უნდა ინერვიულო  ვერაფერს უშველი და ძალით წერას ჯობია არ დაწერო და შეისვენო.

ვთვლი, რომ ბლოგი საუკეთესო ადგილია თავის გამოხატვისთვის. თუნდაც არავინ გკითხულობდეს, ხშირად პოსტის წერისას ჩემს საკუთარ თავთან გამირკვევია რაღაც-რაღაცები.

მკითხველები:

მკითხველების რაოდენობას დიდ ყურადღებას არასდროს ვაქცევდი. არც სპეციალური ღონისძიებები ჩამიტარებია მათ მოსაზიდად (მრცხვენია#2), მიუხედავად იმისა, რომ ნამდვილად მინდა პოპულარული ბლოგი მქონდეს. შესაბამისად ყოველთვის მიხარია, როცა ვინმე ახალს ვამჩნევ კომენტარებში. არის შემთხვევები, როცა მწერენ, რომ კითხულობენ ჩემს ბლოგს, ელოდებიან ახალ პოსტებს და კარგად არიან ჩემს მიმართ განწყობილები. ისე არაფერი არ მახარებს, როგორც მკითხველების კომპლიმენტები.

სულ მინდა, რომ თუნდაც შემოვლით რომ არის ვინმე (და არა მუდმივი მკითხველი), იმანაც მყუდროდ იგრძნოს თავი აქ.

მე

ოჯახი:

ოჯახში ექვსნი ვართ. დედა, მამა და 4 შვილი. მე ყველაზე უფროსი ვარ. სულ უმცროსი 5 წლის არის. ძალიან მიყვარს ჩემები და შეიძლება ითქვას, მიჯაჭვულიც ვარ. თინეიჯერობის ასაკში, ვცდილობდი სულ დამოუკიდებლობისკენ გავქცეულიყავი. ერთი პერიოდი სამსახურს ვეძებდი (15 წლის ასაკში), უნდა გადავიდე სახლიდან მეთქი, მაგრამ ბოლო დროს განსაკუთრებით მყუდროდ ვარ სახლში მიუხედავად იმისა, რომ 24 საათი ხმაურია, მუსიკას ხმამაღლა ხშირად ვერ ვუწევ, სივიწროვეა და ა.შ. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ როცა მართლა კარგი სამსახური მექნება არ გადავალ სახლიდან და არც იმას ნიშნავს, რომ მათ კისერზე ცხოვრება მიხარია, მაგრამ უბრალოდ ვიცი, რომ გამიჭირდება ამათი ქაოსის გარეშე : ))

განათლება:

სკოლა თავიდან  არ მიყვარდა. პირველ ორ კლასში დედა ბარბებით ხელში მეჯდა გაკვეთილებზე. არც ბაღი მიყვარდა და შეუჩვეველი ვიყავი ხალხს. მერე ნელ-ნელა მივეჩვიე. კარგი მოსწავლე ვიყავი. ისიც მახსოვს, მეოთხე კლასში ყველაზე
სწრაფად კითხვა შემეძლო და მასწავლებელს ქვიშის საათს რომ დავუნახავდი, მაშინვე ვთხოვდი ამ კითხვის კონკურსის გამეორებას.
ტვინი ჰუმანიტარულად მაქვს მოწყობილი. არ მიყვარს მათემატიკა და აბიტურიენტობის წელი მის გამო მძიმედ მახსენდება.
ამჟამად ჯავახიშვილში მეოთხე კურსზე ვარ, ხელოვნებათმცოდნეობის განხრით. ჩემს პროფესიას განსაკუთრებით ვერ ვიტანდი პირველ ორ კურსზე, თუმცა ახლა უკვე შევეჩვიე. საბოლოოდ მაგისტრატურას აუცილებლად სხვა სპეციალობაში გავაკეთებ - ჯერ არ ვიცი რომელში. ინტერესების მრავალფეროვნება ყოველთვის მღუპავს.

ემოციური მხარე:

ძალიან გულჩვილი ვარ. ადვილად მეტირება წყენისგან (ფიზიკური ტკივილისგან არც ისე ადვილად), რამე სევდისებურის ყურებისგან და თუ ხასიათზე ვარ, შეიძლება ტელევიზორში თვალმოკრულ საპნის ოპერის გულისამაჩუყებელ სცენაზეც ტირილი დავიწყო.

ხალხმრავლობაში თუ ვარ, ყოველთვის ვხუმრობ და ვიცინი. ამიტომ ცოტა უჭირთ ხოლმე წარმოდგენა ჩემი ცუდი ხასიათების (ხო,ფეთქებადიც ვარ. ცოტათი არა, ძალიან ).

საყვარელი რამეები:

ტანსაცმელი

ალბათ ოდესმე საკუთარი  (და ბევრი) ფული რომ მექნება, სამკერვალოდან და ონლაინ მაღაზიებიდან არ გამოვალ. იმდენი იდეა მაქვს, იმდენი რამე მაქვს “შეთვალიერებული” და ნანატრი…ჩემთვის ზედმეტი ტანსაცმელი არ არსებობს.
ისე, თუ სახლში ვარ, შეიძლება დღე ისე გავიდეს, რომ პიჟამოთი ვიბოდიალო. ხშირად გარეთაც ისე გავდივარ, რომ ხელში პირველი რაც მომხვდება იმას ვიცმევ.
ტანსაცმლის სიყვარული არაფერ კავშირშია მოდის სიყვარულთან. მოდის ცვლილებები დიდად არ მაინტერესებს- ვიცმევ იმას, რაც მომწონს.

ფრჩხილები

ბავშვობაში სულ მინდოდა გრძელი ფრჩხილები, მაგრამ ვიოლინოს გამო არასდროს არ შეიძლებოდა. როგორც კი დავამთავრე, მაშინვე შევუდექი მოვლას. ფრჩხილები თითქმის ყოველთვის განსაკუთრებულ წესრიგში მაქვს. ნელ-ნელა ხელი გამეწაფა და ვაუმჯობესებ შესაძლებლობებს:)))

ტალანტ შოუები

ტალანტ შოუები ჩემი უუდიდესი სიყვარულია! განსაკუთრებით მაინც britain’s got talent-ი და x factor-ი (ეს უკანასკნელი ყველაზე სერიოზული გატაცებაა). simon cowell მსოფლიოს საუკეთესო პროდიუსერად მიმაჩნია და ძალიან მიყვარს. ისე როგორ უნდა მოვკვდე, რომ ერთხელ არ ვითანამშრომლო საიმონთან? :D

39 Responses to “About me (demo)”