რაღაცნაირი ბლოგი

წინასაგამოცდო დაძაბულობა თითქმის ყველგან იგრძნობა. მაქსიმალურად ვცდილობ თავი შევიკავო კომპიუტერისგან, მაგრამ ჰოი-ო ნათქვამია :D რა თქმა უნდა, არ გამომდის. სამაგიეროდ ბლოგზე ადვილად ვამბობ ხოლმე- არა, რა დროს ეს არის და “ახლავე ავდგები აქედან”-ის ძახილში მთელ დღეს ფორუმზე ვატარებ.

დილა პირველ რიგში ჭამით, მერე სხვადასხვა კონსპექტების ფორუმალურად ხელში დაჭერით და კომპიუტერის ჩართვით იწყება. ნუ ამას თავის მხრივ მოყვება ინტერნეტის გადატრიალება და + ერთი სიახლე- მთელი დღე თაას და დოდკას თემების კითხვა მშობლების კლუბში. მეღიმება თაას მოყოლილ რამეებზე, იქაურ დონა ბარბარაზე რომ ყვება, გული მიჩუყდება დოდკას პოსტებზე და ცრემლებად ვიღვრები კიბორგას და ვილის სურათებზე :D ამ დილას კიდე საერთოდ გავფრიკე, დოდკას კომენტარი დამხვდა ჩემს სამშობიაროზე პოსტში და მეთქი ააა! სამშობიაროშია და მაინც წაიკითხა და თან დააკომენტა და რაღაცეები დამეწყო :ლოლ: ქათმობა მჭირს მოკლედ რომ ვთქვათ..

ამას მივუმატოთ ჩემს ვირტუალურ იდეალთან [:D]  ერთად პოსტვა მთელი დღე და მისი გამოგზავნილი jamoroquai-ს პლეილისტის მოსმენა და სრული ბედნიერება სახეზეა :bis: ჯამიროს აქამდე მარტო აქა-იქ ვუსმენდი, მაგრამ ეს დღეები რაღაც ძალიან მინდება, რომ მოვუსმინო. არ ვიცი იმის ბრალია, სევენის ნაჩუქარი რომაა თუ იმის, რომ მართლა ძაან მომწონს,მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს- მთავარია სრულ იდილიაში ვარ. თანაც ჩემი დები და ძმა სოფელში გავუშვით და ახლა მარტო მე, დედა და მამა ვართ სახლში- წყნარად და მშვიდად:ეგოიზმი:

ამ დღეებში და ზარმაცობის შემოტევებში ორი  დრაფტი, რომელიც რატომღაც ვორდში დავწერე, გამოუქვეყნებელი დამრჩა. ხოდა მგონი ახლა უნდა დავწერო ცოტ-ცოტა ორივეზე :D.. ერთი ჩემს ზემოთხსენებულ ვირტუალურ იდელაზე იყო და მეორე კიდევ ჩვენი ერთი ფორუმელის [hey you] ახლადაღმოჩენილ ნიჭზე ზუსტად გითხრას როგორი ხარ :D

მოდი, ვირტუალური იდეალით დავიწყებ.. ამ პოსტის დაწერას უკვე მერამდენე თვეა ვაპირებ : ))

მცირეოდენი შესავლის სახით: ძალიან იშვიათად, მაგრამ მაინც მჩვევია იდეალების შექმნა. თუმცა იმის გამო, რომ ხშირად ამ იდეალებს არაფერზე დაყრდნობით  ვაგებ, მენგრევა ხოლმე, რაც აი მართლა ძალიან არ მიყვარს. ხოდა მიუხედავად ამ საფრთხეებისა, თვალსა და ხელს შუა შემომექმნა[მიყვარს ქართული ენა, აბა ცადეთ და სხვა ენაზე თქვით ასეთი რამე]  იდეალი- seven-ის სახით. არადა ამ უსერთან თავიდან იმდენად დაძაბული ურთიერთობა მქონდა, სადაც ეგ პოსტავდა ჩემი ფეხი იქ არ იყო :D ხოდა აღარ მახსოვს როგორ და რანაირად და ნელ-ნელა დავტკბით.

მაგარი უცნაური  დამოკიდებულება გამიჩნდა. მოდერატორად რომ დავინიშნე სათითაო ნაბიჯს ვეკითხებოდი. ხომ ვთქვი ადრეც, მიჭირდა ორიენტირება- ფლეიმი რთული საქმეა, ხოდა ვეკითხებოდი რჩევებს და ისიც მაკვალიანებდა. ამას პლიუს, ერთხელ, როცა აი მააგარი რთული პერიოდი მქონდა ყველასთვის ცნობილი მიზეზების გამო,  sweet november-ს მაგის რჩევით ვუყურე [კინომანია გაქანებული ეგ] და თან რომ მითხრა “გაგაძლიერებს”-ო რაღაც დავმშვიდდი და მაგ განწყობით ვუყურე მთელ ფილმს. მერე სლუკუნ-სლუკუნით ვუპოსტავდი მადლობებს.. გარდა ამისა, როცა აფექტურ მდგომარეობაში ვარ, მარტო მაგის ლაპარაკი მშველის :D ერთს იტყვის და ვმშვიდდები. მაგრამ ისევე, როგორც ჩემი დამშვიდება შეუძლია, შეუძლია გადამრიოს კიდეც. ერთი გადაბრუნებული სიტყვა მაგისგან და ვსო- ვიბუტები და ცუდ ხასიათზე ვდგები, მერე დავერევი ხოლმე საფიხვნოს და ვხურავ თემებს :D

პარალელურად მზრუნველობის ინსტიქტები გამიჩნდა  მის მიმართ. ერთხელ რამოდენიმე დღით მიდიოდა ჩვენს თანაფორუმელთან და თავის მეგობართან ერთად სოფელში და რომ მკითხა რა წავიღო ტანსაცმელიო, სერიოზულად დავფიქრდი და ისე დავუწერე ყველაფერი. ოი რა ბედნიერი ვიყავი რომ ჩამოვიდა და მითხრა ყველაფერი ზუსტად გითქვამს- არც ზედემეტი მქონდა წაღებული და არც ნაკლებიო :ლავ:  გარდა ამისა თავისუფლად შემიძლია თვალები დავთხარო ყველას, ვინც რამე გადაბრუნებულს იტყვის სევენზე :D ვერ ვიტან იდეალებს რომ მინგრევენ ხოლმე ძალით, თან ისეთ იდეალებს, რომელიც დანგრევას ჯერ არ ექვემდებარება. ძალიანაც კარგად ვიცი, რომ შეიძლება სულ პატარა რამით დამენგრეს ყველაფერი, მაგრამ სანამ მაქვს- ფრიად კარგად ვგრძნობ თავს. ცოტა გაურკვეველი სიტუაციაა, იმიტომ, რომ ყველას ასეთი დამოკიდებულება ეჩვენება ჩემს სიყვარულად და ა.შ. მაგრამ სინამდვილეში, არ მყავს პირადად ნანახი საერთოდ. სურათიც კი არ მქონდა ნანახი თავიდან მაშინ, როცა გავფრიკე მაგაზე [მერე ვნახე სურათი, ნუ იდეალები კიდევ უფრო გაამძაფრა, მაგრამ იმ მხრივ არა, როგორც სხვები ფიქრობენ]. ანუ ეს იდეალი ეს ის არ არის, რასაც თქვენ ფიქრობთ :D ეტა შტოტა დრუგოე..აგერ ახლა, ხვალ ძველი ბერძნულის მერე მაღლივურ შეკრებას ვაწყობთ და დილიდან მოლაპარაკებები მაქვს გამართული სევენთან, წამოდი-მეთქი. ისე ბევრი მეუბნება- არაა მაგი გაიდეალების ღირსიო, მაგრამ არ მეყურება არაფერი :D  ჩემი იდეალია და რასაც მინდა იმას ვუზამ! :ლოლ:

მემგონი მეორე დრაფტის დაწერა ხვალ ჯობია, ამდენი ვწერე.. წავედი ახლა და ინვისიბლობის რეჟიმში განვაგრძობ ძველი ბერძნულის სწავლას..

პ.ს. არა, ხო ვიცი ახლა რო უნდა წაიკითხოს ეს და გული ამიფრიალდა :D

პ.ს. 20-ში დედას და მამას ქორწინების 20 წლისთავი ქონდათ. მამამ ბეჭედი უყიდა და დიდი რომანტიკები მოაწყვეს მოკლედ. ხოდა საღამოს მეც მივდიოდი ჩემს პაემანზე და სახლიდან რომ გავედი გზაში შემხვდნენ დედა და მამა. სად მიდიხარო და უცებ ვერ მოვიფიქრე ვერაფერი, თან სიმართლე გითხრათ საჭიროდაც არ ჩავთვალე მოტყუება და – ლანდიშასთან მივდივართქო ვუთხარი. ხოდა თან ხვეწნა-მუდარის რეჩიც მოვამზადე, მაგრამ უცებ მამაჩემმა მითხრა-”ქალო, პაემანზე რომ მიდიხარ, თმები წესიერად არ უნდა გაიკეთოვო?” :D ხოდა ასე უსერ სახით წავედი ლანდიშასთან.. უსერ სახითვე დავბრუნდი ისეთ თავსხმა წვიმაში მოვყევით :| იმის მერე ორი დღეა გაბრაზებული დადის და ყოველ საღამოს მწერს- ნახე, დღესაც არ იწვიმაო :D

18 Responses to “ორი დრაფტი და ვირტუალური იდეალიზმი”