რასა ვიქმ [23/02/10]
თავის მართლებათა არზა კრიტიკოსებისთვის: დიდი ხანია “რასა ვიქმ”-ული პოსტი არ დამიწერია, დიდი ხანია არ დამიწერია ნამეტანი დაწვრილებითი პირადი პოსტი, დიდი ხანია არ მიწუწუნია და ეს ერთხელ მომიტევეთ ამჯერად” :D
ვაშა, მოვაღწიე ჩემს ბლოგამდე! ასეთი გადატვირთული დიდი ხანია არ ვყოფილვარ, მალე გადავიწვები. ჩემი აურზაური წუხელ დაიწყო- კაშეში წავედი სულ გულის კანკალით. შეშინებულ დედას და მამას ვამშვიდებდი, არაფერი არ მომივა, ისეთი ადგილები მაქვს გასავლელი, უსაფრთხოა-მეთქი.. ხოდა გაჩერებაზე გავედი თუ არა, ხის ტოტები დამხვდა ძირს გაფენილი.. არ შევიმჩნიე, წავედი მაინც. კაშეს მივუახლოვდი და ყველაფერი ჩაბნელებული იყო და ზუსტად კაშეს გვერდით სახანძრო და სამაშველო სამსახური იყო მოსული, შესეულები იყვნენ ერთ სახლს, სახურავი გადახდია. ესეც არ შევიმჩნიე და ფეხის კანკალით შევვარდი ჩაბნელებულ კაშეში. ჯერ თითქმის არავინ არ იყო მოსული და თან უშუქობაში ქარის ხმა ისე ისმოდა, ვხტებოდი ხოლმე.
ნელ-ნელა მოგროვდა ხალხი, ტრივიას გამარჯვებულებიც მოვიდნენ, დოდკაც მოვიდა და ცოტა დავმშვიდდი, ქარზე აღარ ვფიქრობდი.
მაგრამ კურიერი ჩართეს პირდაპირ ეთერში და იქ ისეთი ამბები თქვეს, ახლა უკვე დაჟინებით მოითხოვეს ჩემებმა, სახლში დაერჭვე მალეო! მეც უკვე მეტი ნერვიულობა აღარ შემეძლო და გადაცემის დაწყებამდე ნახევარი საათი წამოვედი და სახლში მოვუსწარი, თბილად ვუყურე :D
შეემდეგი პრობლემა- ნიჭიერის ლაივი არ მოიპოვებოდა მაივიდეოზე და არც სხვაგან სადმე, ეგ არ კმაროდა და ისე ვიდეოებიც ვერ აიტვირთა.. წუხელ ადრე დავწექი და არ დავიწყე პოსტის წერა იმ იმედით, რომ დილით “რამე” დამხვდებოდა და აღვიდგენდი გადაცემის სრულ სურათს და სკრინშოტებიც მექნებოდა. მააგრამ ჰოი-ო ნათქვამია! :D რაღაც პრობლემის გამო საღამოს 8 საათამდე არაფერი ეშველა ვიდეოებს. საბამ სკაიპით გამომიგზავნა რამდენიმე, რაც ძალიან მინდოდა და ისე გავაკეთე ორიოდე სკრინშოტი. მერე ცალკე მე ვეცადე მაივიდეოზე ატვირთვას, ცალკე საბა (გვეგონა საბას ორივე კომპს რაღაც შეემთხვა:D), მაგრამ ვერაფერი.. ჩემს პოსტს შევუდექი დილიდან. თან ჩემს დას ვამეცადინებდი, თან საწოლში მქონდა განლაგებული ოფისი (დრო დამენანა ადგომისთვის) , თან “ნიჭიერი”-ს ფან პეიჯზე და ჩემს ჩატ სტორიებში ვიქექებოდი გადაცემის რაღაც საკვანძო ფრაზები რომ ამომექექა და ძლივს მოვრჩი მოკლედ :D
რა მინდა ახლა,რას ვწუწუნებ:|
მაგრამ გული გამისკდება რომ არ ვთქვა, პოსტის წერას რომ მოვრჩი და ირგვლივ მიმოვიხედე, რა დღეში იყო სახლი. ახლა დალაგება დავიწყე.. მერე საჭმელი იყო გასაკეთებელი, გავაკეთე.. მერე ისევ ქეთის მეცადინეობის დრო მოვიდა (დედაა, ჩამოდი მალე ყვარლიდან! :D) და თან ჩემი მოსწავლეც ამოვიდა.ბოლოს უკვე ვეღარ გავუძელი და სანამ ქეთი და ჩემი მოსწავლე მიცემულ დავალებებს წერდნენ, მე ჩემი ახალი ვიდეო თვალით და პაინტით ვერთობოდი. მამამ მიყიდა ეს ვიდეოთვალი და მგონი მწარედ მოატყუეს :D 5 მეგაპიქსელი აწერია, გამყიდველმა “ჯიგრულ პონტში” უთხრა, რომ ხუთიანი არ იქნება, სამია სინამდვილეშიო და რომ ვუყურებ, სამი კიარა მინუს სამი კი იქნება!
მოკლედ, დავიღალე ეს ორი დღე და ვინაიდან კაკ მინუმუმ ხვალ დილას სახლი აღარ მექნება დასალაგებელი, იმედია მეტი დრო მექნება ხვალ და მოვხედავ ჩემს ბედკრულ ბლოგს :user:
ტეგების ჩაწერაც კი მეზარება:/

















ოოო! რა რთულ დღეში ხარ მოკლედ:))) მეც ვგულშემატკივრობ უკვე შენი დედიკოს დაბრუნებას, თორემ მე მგონი მალე “ნახევარდიასახლისაც” ვეღარ იქნები))
პროდუქტიული დატვირთულობა სასიამოვნოა, მაგრამ ასე უაზროდ რო არ კეთდება არაფერი ნერვებს ვაწყდები :-შ მაინც კარგია, რო თავი მოაბი :)