რაღაცნაირი ბლოგი

Archive for მაისი, 2010

“თავად ირჩევ, თავად მართავ“- ცესკო

წელს პირველად ვიღებ არჩევნებში მონაწილეობას. შარშან სექტემბერში გავხდი 18 წლის და ძლივს მომიწია, არადა ვარდების რევოლუციიდან მოყოლებული განსაკუთრებული სურვილი მტანჯავდა ყოველი არჩევნების დროს ხმის მიცემისა :D  ისე აღმოჩნდა, რომ პირველ არჩევნებში პირდაპირ თავით წავერჭვე, ანუ არა მხოლოდ როგორც ამომრჩეველი…

ომისა და მშვიდობის გაშუქების ინსტიტუტმა, გადაწყვიტა ერთგვარი ექსპერიმენტი ჩაეტარებინა და ახალი მედიის წარმომადგენლები ჩაერთო არჩევნების გაშუქებაში. 4 ბლოგერი შეგვარჩიეს, დოდკა იქნება ჩვენი კოორდინატორი.

პირველი შეხვედრა რამდენიმე კვირის წინ გაიმართა. უკვე გამოცდილმა და პროფესიონალმა ჟურნალისტებმა გაგვიზიარეს გამოცდილება. სოციალური მედიის და ტრადიციული მედიის შედარებებიც მოვახდინეთ.

დღეს უფრო დაწვრილებით დაგვატრენინგეს, დაგვაკვალიანეს. საარჩევნო კოდექსი  განვიხილეთ და ჩვენი უფლებებიც  დავიზეპირეთ.შევდივართ დამკვირვებლების სტატუსით. მისია- რაც შეიძლება ოპერატიული მასალის მოპოვება და სპეციალურად არჩევნებისთვის შექმნილ ბლოგზე განთავსება!

ბლოგის ურლ, რომელიც ხვალ დილიდან ყოველ წუთს განახლდება:

http://geoelection.ge/

ტექნიკით აღჭურვილები გავნაწილდებით და მოვედებით მთელ ქალაქს :))

სიმართლე გითხრათ, ძალიან ვნერვიულობ და მაინტერესებს თავს როგორ გავამართმევ. ძალიან მინდა, რომ დავამტკიცოთ სოციალური მედიის გამოყენების აუცილებლობა. რაც მთავარია, საჭირო დროს და საჭირო ადგილას გავჩნდეთ. იმედია მოხდება საინტერესო რამეები :)

მიუხედავად ჩემი “გაქანებული” 5-იანელობისა, პირობას ვდებ ობიექტური ვიქნები :D

დილის 7 საათზე უნდა დავერჭო ჩემს საარჩევნო უბანზე (ჩემს ყოფილ სკოლაშია საბედნიეროდ <3 ). მერე სტრატეგიულ ადგილებში გავნაწილდეთ. ჯერ ძიძიგური სადაც აძლევს ხმას იქ გამამწესეს და იმედი მაქვს არაფერს საოცრებას არ განაცხადებს და არ გამომძალავს რამის სტყორცნას :D მერე დიდი იმედი მაქვს მიშას და გიგის განრიგს გავარკვევთ იქამდე და ვეახლები ჩემი თბილისის მერს <3 :აგიტატორი: :D

ხო, აქვე- თუ ვინმე და თქვენი ვინმე გარეულია არჩევნების ამბებში, თუ შეგიძლიათ, “რამე საინტერესოს” შემთხვევაში,დამიკავშირდით. უფრო სწორად, ან დამიმესიჯეთ, ან უბრალოდ ზარი გამომიშვით და გადმოგირეკავთ. ვინც პირადი ნომერი იცით, შეგიძლიათ იქ შემეხმიანოთ და ისე კიდევ,  სპეციალურად ხვალისთვის მექნება-

899 20 17 48 . (ძაან ნერვები მეშლება მაგთს ნომრით რომ მიწევს |( მმს-ის ტესტვისას პიკოს ჯეოსელის ლოგო გავუგზავნე პატრიოტულად :D )

ჰუჰ, ვნერვიულობ მართლა. ვიცი, რომ ისედაც გადაღლილი უარესად გადავიღლები მომდევნო დღეები, მაგრამ მზად ვარ ბოლო ენერგიებიც დავხარჯო და ბოლო სამი დღის გამუდმებული თავბრუს ხვევები არ შევიმჩნიო, ოღონდ კარგად გავართვა დავალებას თავი :))

აქ გვქონდა ლექცია, სანამ ქარი წაგვიღებდა :D

ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილი :D

ყველაზე მეტ დაძაბულობას მოახლოებული გამოცდები მიქმნის. 14 ივნისიდან წყდება ლექციები და იწყებაა… :( როდის უნდა მოვასწრო მეცადინეობა აზრზე არ ვარ. 30, 31,1 ივნისი არჩევნებში ვიქნები თავით შერჭობილი. ამაზე ცალკე პოსტი მინდა დავწერო და ამიტომ შემოვინახავ და გადავდებ  “ამ დღეებისთვის” :D

დღეს ევთანაზიაზე ლაპარაკის დროს წამით გავითიშე  და საიდან, რატომ, რისთვის, როგორ, არ ვიცი, უცებ გამახსენდა ბათუმის პლაჟი… ხო კარგი, ბათუმის ქვებიანი პლაჟი :D ცხელი მზე, ზღვის ხმაური, ყურებში საყვარელი მუსიკა და  ის,რაც ყველაზე ძალიან მიყვარს- გარუჯვა <3  იმდენად მომინდა, მართლა გეუბნებით, მზის სიცხე ვიგრძენი მთელ ტანზე :D

სხვა…საღამოობით ჭიქა კაპუჩინოსთან ერთად ნიჭიერის ანკეტებს ვუჯდები (ჰო,შევრჩი ნიჭიერს <3  )… ნუ ორი მარგალიტი უნდა გაჩვენოთ:

დათოს სახელით გამოაგზავნა ვიღაცამ :D

და დღეს დამხვდა ფრიად მოულოდნელი ანკეტა :D

აი, აღიაროს ეხლა, რომელმა ჩემი პმს-ით ცხოვრება გამწარებულმა ექსმა გამოაგზავნა ეს? :D

ეჰ, წავედი…დღეის გეგმა მაქვს: 10 საკითხი კოლოქვიუმის (მეტი არაა ჩემი მტერი :|), ერთი ესსე ხვალ კურსებზე მისატანი ინგლისურად, საღამოს ანკეტები <3 მეშველება რამე? |(

პ.ს. T.ale.N.ted მომაკლდა თვალთ:))მგონი ბანკეტის ჟამი უდგას და მაინტერესებს ის გამოწერილი საბანკეტო რამეები მოერგო თუ არა -_-

წიგნის ფესტივალის გახსნის დღიდან მე და დედა ვგეგმავთ გასვლას. მე არაფრის ყიდვას არ ვაპირებდი, დედას უნდოდა ნინისთვის და ქეთისთვის ეყიდა წიგნები…ხოდა როგორც იქნა დღეს გავედით. თავიდანვე ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობასთან მივედით, იქ ეგულებოდა ბავშვებისთვის საჭირო რამეები.სანამ ის ზღაპრებს და რაღაც საბავშვო საგანმანათლებლო წიგნებს ათვალიერებდა, მე თვალში მომხვდა გემრიელი წიგნები:D უფრო სწორად, ჯერ ყდები და მერე სათაურები. სამი ცალი იყო- საუზმე მარტივად, სადილი მარტივად, ვახშამი მარტივად. ვინ აქცევდა დანარჩენს ყურადღებას, მთავარია, რომ მარტივად! :D მეთქი დედა, მე ეს მჭირდება:))დავითანხმე ადვილად და მიყიდა.

მერე ამასობაში თვალი მოვკარი წიგნს “დიდი წიგნი ცხობისათვის”. სლოგანით- აცხვეთ მთელი ოჯახისათვის :D ცხობასთან მე ხომ განსაკუთრებული კრძალვა მაქვს, ვერ ვბედავ და სულ მინდოდა რამე ნამეტანი დაღეჭილ-ახსნილი.

რაღაცა უცნაურობა იყო, რაც მააგრად არ მომეწონა- ტურტუნიები და კექსუნიები WTF, მაგრამ არ შევიმჩნევ ან მარკერით გადავხაზავ და ახლიდან დავაწერ ნორმალურად :D

და აი, გამოვზიდეთ ბავშვებისთვის საჩუქარ-წიგნები, ჩემთვის სამზარეულოური წიგნები და ვეცადეთ სხვა სტენდებიც დაგვეთვალიერებინა…ხან სად მრჩებოდა თვალები, ხან სად, მაგრამ ისე არა, რომ რამეზე გადავრეულიყავი.

მაგრამო ნათქვამია… ერთგან ვტრიალებდი, საინტერესოდ გამოყურებადი წიგნები იყო. მოკლედ, დიდხანს ვიტრიალე იმ ადგილას და უკვე გადანაცვლებას რომ ვაპირებდი თაროდან შემომხედა მან!!! და მე ჩამოვდნი :D არა, ერთიც ვნახე მაგის გარდა, მაგრამ რუსულად, პატარა მოცულობის, ყველანაირი გაფორმების გარეშე და ამ ყველაფერთან შედარებით ძვირი- 28 ლარი. ამიტომ არც მიფიქრია ყიდვა, გავეცალე.. ხოდა თაროდან მიყურებდა ის!!! Read the rest of this entry »

მოკლე ჩართვა: Checking the fridge every ten minutes to see if any food magically appeared

არ გეცნობათ? :| მე კი…

მერე სოკო…ოჯახის წევრთა რაოდენობის და ჭამის მადის გათვალისწინებით 2 კოლოფი:

ორივეს ვათავსებთ ტაფაში, დაჭრილ მდგომარეობაში

სანამ ისინი მოიშუშებიან, მწვანილზე უნდა იზრუნოთ…

მწვანილი ჩემი ტკივილია- არასდროს არ მახსოვს ქინძი რომელია და ოხრახუში რომელი. არა,ვიზუალურად დავიმახსოვრე ბოლოსდაბოლოს, რომ ოხრახუში დიდ ფოთლებიანია. მაგრამ გემო…გავგზავნე ჩემი ძმა და ორივეს ამოტანა დავაბარე ამიტომაც :D აქვე ერთი რჩევა- არ გააგზავნოთ ძმა მწვანილის საყიდლად, თორემ მოგიტანთ ასეთს:

ისე, ორივე გავსინჯე გემოზე და ბოლოს ორივე ვუქენი არეულ მდგომარეობაში…

რომ შეატყობთ რომ საკმარისად მოიშუშა სოკო და ხახვი (შებრაწვის ნიშნებიც თუ აღენიშნებათ),დაასხით წყალი და შეურიეთ ტომატ პასტა. ცოცხალი პომიდორიც შეიძლება, რა თქმა უნდა…

მერე ადუღეთ სანამ არ მიხვდებით, რომ საკმარისია და ათქვეფილი კვერცხი ჩაასხით (რაოდენობა მოცულობასთან შეფარდებით :D). ბოლოს,ტრადიციულად მწვანილი…

შედეგი:

არაფოტოგენურ საჭმელებს ვაკეთებ ხოლმე, მაგრამ გემრიელი კი იყო :))

ძალიან ბევრჯერ, ბევრგან და ბევრისგან გამიგია, რომ ონლაინ შოპინგისგან თავს იკავებენ. სხვადასხვა მიზეზების გამო… ერთ-ერთ მიზეზად სიძვირეს ასახელებენ. უფრო სწორად იმის გამო,  რომ თვლიან,  აქ უფრო იაფად,  ან იმავე ფასად იყიდიან.

გადავწყვიტე რამდენიმე მარტივი მაგალითი მომეყვანა იმის დასტურად,

რომ ასე სულაც არ არის:

რამდენიმე დღის წინ ჩამოვიდა ჩემი მორიგი შეკვეთა და სანისთან ერთად წავედი usa2georgia-ში , ერთი რეისით ჩამოვიდა ჩვენი რაღაცეები. როგორც აღმოჩნდა, სანის თავისი საბანკეტო კაბა ჰქონდა გამოწერილი, რომელმაც შეფუთულ მდგომარეობაში სახლამდე,რა თქმა უნდა, ვერ მიაღწია. სადღაც სკვერში დავსხედით და იქ გავხსენით :D (დაწვრილებით: http://saniday.wordpress.com/2010/05/13/online-shopping-yay/ )ეს არის twilight-ის bellaს კაბას ზუსტი ანალოგი, რომელსაც როგორც უკვე აღვნიშნე, სანი ჩაიცმევს ბანკეტზე. და აბა რა ღირდა ეს კაბა? ჰმმ..სულ დაჯდა 50$-მდე!

აქვე, უკომენტაროდ შემოგთავაზებთ სხვადასხვა რამეების ფასებს და თავად შეადარეთ აქაურ ფასებს:

რამაც ყველაზე დამაინტერესა დღევანდელი თვალიერებისას ,საცურაო კოსტუმები!  სეზონი ახლოვდება და რომელიმეს გამოვიწერ ალბათ ))

ხარისხში განსხვავება

კიდევ ერთი მაგალითი, სვაროვსკი. აი, ზუსტად ეს სამაჯური, აბანოთუბანში რომ არის სვაროვსკის მაღაზია, იქ ღირს 250 ლარი :|

ფართო არჩევანი/პრაქტიკული

განსხვავებული!

პ.ს. ვინმემ სვითის ვიდეო ტუტორიალით თუ ვერ გაიგეთ (მე ზუსტად ეგ ვიდეო დამეხმარა და მარტომ გამოვიწერე), შემიძლია სკრინშოტებიანი პოსტი გავაკეთო და თუ ვინმეს სჭირდება, მითხარით.

დილაადრიანი პოსტი…

საერთოდ, გვიანობამდე არასდროს არ მძინავს. ჩემი მაქსიმუმი 12 საათია და ისიც იმ შემთხვევაში, თუ რამე პატარა ხმაურიც კი არ მაწუხებს. ისე 9-10 საათი სტანდარტია (ბოლო დროის 11), მაგრამ როცა საკითხი ეხება 7 საათზე საწოლიდან წამოფრენას და 9 საათზე უნვიერსიტეტში დარჭობას, აი მანდ მიმძიმს…

მოკლედ, როგორ გავიღვიძოთ ეფექტურად (თუ ამას ეფექტი ჰქვია):

აქედანვე შევთანხმდეთ, რომ ადრე ვერ ვიძინებთ…გარშემომყოფთაგან ძალიან ცოტა მეგულება ისეთი, ვინც 11-12 საათზე იძინებს. გუშინ პატიოსნად ავდექი კომპიუტერიდან, მგონი 12 საათიც არ იყო ჯერ და დავწექი გრანდიოზული მისიით- უნდა დამეძინა! მაგრამ ვერაფრით ვერ დავიძინე მგონი 2-ის ნახევრამდე.

მაშ ასე:  ვიძინებთ მაშინ, როცა გვეძინება და ძილის წინ ვფიქრობთ იმაზე, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია თქვენთვის (თუ გნებავთ მეტი დამაჯერებლობისთვის “საქართველოს მომავლისთვის”-იც დაუმატეთ)ხვალ დილით ადგომა .  ამაზე  ფიქრი დილითაც მოგიწევთ, მაგრამ თუ აქედანვე დაიწყებთ, უფრო შედეგიანი იქნება.

აუცილებლად ვაყენებთ მაღვიძარას, (მგონი საათის მაღვიძარას აღარავინ იყენებს და) მობილურზე.

ოქროს წესი:

არ დააყენოთ მაღვიძარას ზარზე სიმღერა (მუსიკა), რომელიც გიყვართ! თორემ რამდენჯერმე “გამიტკბა” მოსმენა და მიმეძინა… მაგის გამოყენებას ისევ თვითონ მობილურის მაღვიძარის ბაჭაჭყანა  ზარები სჯობია :D

მას შემდეგ, რაც მაღვიძარა დარეკავს, დგება გადამწყვეტი მომენტი: მართალია ყველაფერი გათიშულია, მაგრამ ტვინის რომელიღაც ნაწილი ცდილობს გაიძულოს გაიღვიძო. აი ამ დროს იწყება ნამდვილი ბრძოლა:

“აი, რა მოხდება ახლა რომ არ გავიღვიძო, შემდეგზე ჩავაბარებ…”

“ერთი “არა” არაუშავს, სემესტრის ბოლომდე დროა ჯერ“

“ოღონდ ახლა არ ავდგე და შემდეგ ლექციაზე მივალ“

არადა სულ რომ სემესტრის ბოლო იყოს, თუ ძილს ვერ გაუმკლავდი, შეიძლება ზემოთჩამოთვილი არგუმენტები არ გეყოს და  ბოლოს თქვა- ეს ერთხელ შემეტენოს და მომავალ სემესტრში გავიღვიძებ ხოლმეო  :D

კიდევ ერთი საფრთხე- მაღვიძარას რომ გამორთავ და “ერთი წუთი თვალს დავხუჭავ რა”-ს გაიფიქრებ, მაშინ არის ყველაზე  საშიში მომენტი. რამდენჯერ მომსვლია, რომ მგონებია 1 წუთი და ამ დროს 1 საათიც კარგად გასულა. რამდენჯერმე თვალებს არ დავუჯერე და აღშფოთება ვერ დავმალე- ამ წამს დავხუჭე თვალი და ერთი საათი როგორ გავიდა მეთქი o_O

მოკლედ, მთავარია სულ ერთი წამი! ის ერთი წამი, როცა თვალს გაახელ და უცებ წამოხტები (შეიძლება მასე უცებვე გადაყირავდე ისევ საწოლში, მაგრამ მაინც…). აი თუ მაგ წამოხტომამდე მიხვედით, ჩათვალეთ, რომ გაიღვიძეთ!

დაახლოებით ამ პროცედურების გავლის შედეგად დღეს წარმატებით გავიღვიძე და მართალია ახლა თვალებს ვიფშვნეტ და დაახლოებით იმ სტადიაში ვარ, როცა სიამოვნებით გააგრძელებ ძილს,მაგრამ გუშინ 3 გვერდიანი სემინარი ვბეჭდე და მენანება არ წასაღებად. თანაც სემესტრის ბოლო ახლოვდება და ის ზემოთხსენებული არგუმენტები არ მშველის…

ტკბილი ძილი ვისაც ახლა გძინავთ (მე მშურს თქვენი) და ყოჩაღ, ვინც გაიღვიძეთ :D დილამშვიდობისა <3

“გაზაფხული, ზაფხული, შემოდგომა, ზამთარი”- ფრაზა, რომელიც იმდენჯერ გაგვამეორებინეს სკოლაში თანმიმდევრობის დასამახსოვრებლად, რომ ბოლოს ლამის ცალკე ვეღარ  ვამბობდი ხოლმე რომელიმე დროს…

მიკარგავს კონცენტრაციას!

მინადგურებს ჯანმრთელობას!

ვერ ვიგებ რა ჩავიცვა o_O

მოვიდეს ზაფხული…ან შემოდგომა… კარგი,ზამთარი მაინც :D

Stories That Make You Go “Aww!”

LoveGivesMeHope – Stories That Make You Go “AWWW!”

მაშინვე არ დავაlike, რომ მივხვდი რაღაც საიტის page იყო. გადავედი ლინკზე და დამხვდა საიტი:

http://www.lovegivesmehope.com/

აღმოჩნდა, რომ აქ  წერენ ამბებს, რომლებიც make you go “aww” :D  ისტორიებია happy end-იანები სულ და ფრიად იმედის მომცემი რაღაცეები:)) თავის ამბის მოყოლა ყველას შეუძლია. ზოგი (უმეტესობა ) ისეთია, ცრემლებს რომ მოგგვრის მართლა… ხოდა ვისაც ჩემსავით უყვარს რომანტიული, გულისამაჩუყებელი და ” aww” ისტორიები, მიბრძანდით და აჩუყდით :))

საიტის და მისი შემქნელების შესახებ: http://www.lovegivesmehope.com/aboutus

ტოპ LGMH-ები: http://www.lovegivesmehope.com/top

მეც მინდოდა რამე მსგავსის მოყოლა პოსტში თემატურად, მაგრამ ვერაფერი ვერ გავიხსენე უცებ და მომინდა აქაც ყოფილიყო რამე ქართული საიტი, მსგავსი, სადაც მაშინვე დაწერდი ამ შენს LGMH-ებს, როცა კი გადაგხდებოდა (და არა როცა უკვე გასულია ემოციები და ვეღარც კი იხსენებ უცებ, კარგად დაფიქრების გარეშე. ან შეიძლება არც გადამხდენია

-_-   )

ყოველთვის არამდგრადი ვიყავი პროფესიების საკითხში. ვაღიარებ, დღემდე წესიერად არ ვიცი რა მინდა. ბავშვობაში ( და არამარტო) ხშირად მიფიქრია, რომ რა იქნება ბევრჯერ ვჩნდებოდეთ, რომ რომელი პროფესიებიც გვაინტერესებს, ყველას ათვისება მოგვესწრო მეთქი :D

ხოდა ახლა ვეცდები გავიხსენო ყველა ის პროფესია, რომელზეც მიფიქრია სერიოზულად თუ არასერიოზულად:

მასწავლებელი

ბავშვობაში მხიბლავდა მასწავლებლის სტატუსი ძალიან. სავარაუდოდ ყველაფერი “მასწავლებლები ტუალეტში არ დადიან” ფენომენის ბრალი იყო, რომელმაც მაშინ გამიარა, როცა ერთ-ერთმა მათგანმა მთხოვა ჩანთა დამეჭირა და თვითონ “იქ” შეაბიჯა, სადაც წესით არ უნდა შეებიჯებინა :D მოკლედ, ცოტა ჭკუა რომ მომეცა და ჩამოვყალიბდი, მივხვდი, რომ მასწავლებლობა (სკოლაში თუ კერძოდ) ჩემი მოწოდება არ არის. მართალია მყავდა მოსწავლე და ერთი არაუშავს, მაგრამ როცა საქმე ეხება ყოველ დღე 30 ბავშვის გამკლავებას, არაა!!!

მუსიკოსი:

მაშინ, როცა მოხდა სასწაული და ჩემი ნეკა თითი მისწვდა სათანადოდ ვიოლინოს (რამდენიმე წელი ჩემი ზომა ვიოლინო ვერ ვიშოვეთ ვერსად და ვიჭაჭებოდი ხოლმე) და ისეთი ნაწარმოებების დაკვრა დავიწყე, რომლებიც კარგად ჟღერდა და სულ 4 ნოტისგან არ შედგებოდა, მომინდა გამეგრძელებინა. ოღონდაც ეს სურვილი მარტო მაშინ მიმძაფრდებოდა, როცა წარმატებულად დავუკრავდი ხოლმე რამეს და მეთვითონ  მომეწონებოდა.

განსაკუთრებული ამ მხრივ იყო ბოლო, მეშვიდე წელს დამამთავრებელ კონცერტზე დაკრული ნაწარმოები, რომლის გამოც ჩემს მასწავლებელს ცრემლი მოადგა  (უსაყვარლესი კაცია, რომელიც მიუხედავად იმისა, რომ ხშირად მიყვროდა და ისე მაჭერინებდა თითებს სიმებზე,რომ ცრემლები მცვიოდა, არასდროს შემჯავრებია :D ). მოკლედ ისე დავუკარი, რომ კინაღამ პირდაპირ კონსერვატორიაში შევაბიჯე, მაგრამ მერე ვიფიქრე “არა არა, ამით ვერ ვიცხოვრებ” მეთქი და დავანებე თავი…

მსახიობი:

პატარ- პატარა გამოცდილებების დაყრდნობით, ყველა გარშემომყოფი ამბობდა, რომ თეატრალურში უნდა ჩამებარებინა. მეც მომწონდა თითქოს ეს იდეა, მაგრამ  გადავიფიქრე…

მომღერალი:

ჩემი ხმა არ მომწონს თითქოს მიკროფონიზირებულ მდგომარეობაში, მაგრამ ამბობენ არაა ცუდიო და მაინც, თუ ვმღერი ჩემთვის, სახლში. ადრე დროდადრო მიწევდა აუდიტორიის წინაშე სიმღერა,  მაგრამ იმის მერე კიდევ შემეცვალა ხმის ტემბრი. ბოლო დროს ჩემი ნამღერი მარტო ილიას აქვს მოსმენილი :D

მოცეკვავე:

ცეკვა მინდება ხოლმე დროდადრო. საჩემოდ არა ოღონდ, პროფესიონალურ დონეზე (ოღონდაც ქართული არა). მე მაინც მგონია, რომ ცეკვის ნიჭი არც ისე განვითარებული მაქვს და მხოლოდ მოქნილობით გამოვირჩევი:D ხოდა სურვილი როცა მაწუხებს ჩემთვის ვცეკვავ ხოლმე, სახლის დალაგებისას ძირითადად :D პრინციპში   სწავლა არც არასდროს მიცდია და ვერ ვიტყვი  ათვისების უნარი მაქვს, თუ არა. აუცილებლად უნდა  ვცადო  ისე…

დიზაინერი:

იყო დრო, როცა ხელსაქმე არ მეზარებოდა და ხან ვქსოვდი, ხან ვკერავდი, ხან რაღაც სხვადასხვა აქსესუარებს ვაკეთებდი. ჩემი შეკერილი ჩანთებიც მქონდა, რომლებსაც ვიყენებდი ჩვეულებრივ. ერთი პერიოდი ვიდექი და მთეელი დღეები ვხატავდი მოდელებს. მართალია სერიოზული არაფერი შემიმოქმედებია (o_O), მაგრამ იდეები მაწუხებს ხოლმე და ძალიან მინდა ნებისყოფა მქონდეს საამისო…

ჟურნალისტი:

ჟურნალისტობას ძალიან სერიოზულად ვაპირებდი. გულიც დამწყდა, როცა გავიგე, რომ მეოთხე საგნად ისტორია და გეოგრაფია ბარდებოდა ერთიან ეროვნულ გამოცდებზე. უზომოდ დამეზარა ამ ორი ჩემთვის არასაინტერესო საგნის გადაღეჭვა, თორემ ალბათ პირველივეს ჟურნალისტიკას ჩავწერდი. მერე თავი იმით დავიმშვიდე, რომ იმისთვის, რომ ჟურნალისტად დაიწყო მუშაობა, დიპლომი არ არის საჭირო ჟურნალისტის. ბევრი ქართველი თუნდაც ტელეწამყვანი, პროფესიით არ არიან ჟურნალისტები.

იურისტი:

დიახ, რაც არ უნდა საოცარი იყოს ჩემი მხრიდან :D მეტსაც გეტყვით, მოწინავე ადგილას მეწერა გამოცდების დროს სიაში. ახლა ძალიან ბედნიერი ვარ, რომ იქ არ მოვხვდი. აი სხვა დროს, მეტი დრო რომ მექნება და იურისტად რომ დავიბადები, მერე შეიძლება ფიქრი :D

სოციოლოგი:

ამ უკანასკნელზე უკვე დარწმუნებით (?) ვფიქრობ. ანუ, მაგისტრატურას ვაპირებ სოციოლოგიაში.

იყო კიდევ ათასი რაღაც, რაშიც ცხვირის ჩაყოფა მინდება ხოლმე. მაგალითად ლურსმანი როგორ მზადდება ეგეც მაინტერესებს და კიდევ ასანთის ღერებიც :D  მსგავს წვრილმანებზე ხშირად მეფიქრება, უმარტივეს რაღაცეებზე მოკლედ… ერთადერთი პროფესია, რომელზეც არასდროს მიფიქრია და ვიცი, რომ არც არასდროს მომეფიქრება სულ რომ 20-ჯერ დავიბადო, არის ექიმობა. არ შემიძლია :D